Pazar, Nisan 23, 2006

23 Nisan Neşe Doluyor İnsan!

Ho ho ho! :))

Evet canlarım; bayramımız kutlu olsun! Tüm çocukların ve benim gibi çocuk kalanların!!!

Bayram ayrı tabii de, bir de başka bir mutumuz var yahu! Benim biricik Ankaralım geldi buraya, İstanbul şenlendi! Eh ben durur muyum?! Ben de şenlendim, çiçek açtım ayol! Sırf ben mi; güneşler açtı, denizler coştu, yunuslar oyunlar yaptı, daha neler neler! Efenim yat turunda filmler mi çekmedik, kumpirlerin üstüne dondurmalar mı götürmedik, turist teyzelere fotolar mı çektirmedik; anam bi Dolmabahçe'yle Yerebatanı gezmediğimiz kaldı. O da zamansızlıktan, yoksa daha neler yapacaktık... da işte! Neyse dedim; bu da bir şeydir. Yedi yılın hasretini yıkmışız kolay mı, Allah böyle hasret bırakmasın kimseleri valla, özlem(!) kötü şey kuzucuklarım ;)

Biz çok güldük, Allah bozmasın, sizleri de güldürsün! Aha bu da böyle bir post olsun :))

not: 101 oldu saymıyorum sanmayın ha :P

3 yorum:

hotche dedi ki...

merhabalar ben de bütün çocukların ve çocuk kalanların bayramını geç de olsa kutlar ve çok sevdiim ama önceden yollayıp yollamadığıma emin olamadıım bi şarkıyı da eklemek istiyorum comment ime:

little child
dry your crying eyes
how can I explain
the fear you feel inside
cause you were born
into this evil world
where man is killing man
but no one knows just why
what have we become
just look what we have done
all that we destroyed
you must build again

when the children cry
let them know we tried
cause when the children sing
then the new world begins
...


şarkı çok politik gelebilir kabul ediyorum ama haklı olduu bi gerçek var ki o da bu masum gözler savaş ve şiddeti diil barış dolu bir dünyayı görmeyi hakediyor.o yüzden birbirimizi anlayalım birbirimize saygı duymayı hem öğrenelim hem öğretelim.
barış ve huzur dolu güzel bir dünya dileğiyle...

foondah dedi ki...

Aha geldi Kofi Annan! :PPP

hotche dedi ki...

anlamsız sabahlara açıldı gecelerim ve ben bir hiç uğruna hala gecelerim.
sürgün olmuş yüreğim ucuz sevdaların kapılarına
kilitlerini altından sanıp da girmediğim, değerini benim biçip de kendime layık görmediğim.
umudun orta sıralarından yer ayırdım kendime önümde bir sürü insan hala bekliyor ve sıra bir türlü ilerlemiyor.
sevincin en kıt yerinden tutundum da elim giderek daha fazla kayıyor.
bir hüznü başından yakaladım şu dünyada onca duygu arasından
şimdi adım adım adımı da unutarak geçiyorum hayatın içinden
ya da hayat geçiyor acılarıyla gözümün önünden ben seyirciyim
seyr-ü sefa eden de benim
hiçbirşey beklemeyen ama en çok beklenen de benim
hiç bir şey yapmayan ama en çok suçlanan kişiyim
ben yine hep benim ne eksik ne bir fazla
ben hep aynı benim sussam da konuşsam da.
***********